Dark skies

Zapowiedź nowego albumu Cannibal'ów

2012-01-16T18:27:00.005+01:00

No i cóż, stało się! "Cannibal Corpse" wydaje swój 12 album w karierze pod szyldem "Metal Blade Records", a nosić będzie tytuł "Torture". Został on nagrany u znanego z "Hate Eternal" Erika Rutana w jego własnym studiu w St. Petersburgu, a także w Texasie w Sonic Ranch w Tornillo. Okładką zajął się Vincent Locke.

Jak zespół napisał na Facebook'u, "Torture" nosi znamiona postępu ich brzmienia, a także jest powrotem Paul'a Mazurkiewicza do kapeli. Album łączy w sobie dzikość i brutalność ze starych dokonań zespołu oraz znaczne postępy w grze muzyków. Jak mówi basista Alex Webster, "Cieszymy się bardzo z tym efektu końcowego "Torture". Erik Rutan odwalił kawał dobrej roboty w produkcji albumu, ponadto pisanie kawałków oraz wykonanie może być najlepszym jak dotąd. Nie możemy się doczekać aż fani usłyszą całość!"

Tutaj znajduje się film z nagrywania "Tortue" - LINK

Oto lista utworów na nowym krążku:

01. Demented Aggression
02. Sarcophagic Frenzy
03. Scourge of Iron
04. Encased in Concrete
05. As Deep As the Knife Will Go
06. Intestinal Crank
07. Followed Home Then Killed
08. The Strangulation Chair
09. Caged…Contorted
10. Crucifier Avenged
11. Rabid
12. Torn Through

Amerykańska premiera będzie miała miejsce 13 marca bieżącego roku. Prawdę mówiąc, już nie mogę się doczekać premiery!

Edycja:
Znalazłem właśnie link z kawałkiem z nowej płyty, indżoj! ;)
Cannibal Corpse - Torture - Demented Aggression

Dream Theater - Train Of Thoughts

2012-01-12T13:27:00.000+01:00

Train of Thoughts

Tym razem bardzo nietypowo, bo ani to death metal, ani growlowania nie ma, blastów stosunkowo mało. Ale sweepy są. I to w wielkich ilościach. Oto "Dream Theater" i ich dzieło z 2003 roku noszące tytuł "Train of Thoughts".

Teatr Marzeń występuje na scenie od 1989 roku i ma na swoich koncie 12 albumów. Ten, któremu się właśnie mamy zamiar przyjrzeć, składa się zaledwie z 7 utworów, ale mogę zapewnić, że to i tak dużo - całość trwa godzinę i 10 minut, zresztą to długość jak na DT przystało. Osobiście sam lubię te długie, wręcz ciągnące się kompozycje z milionem riffów. "Train of Thoughts" zaspakaja moje zachcianki jeśli chodzi o te wymagania.

Pierwsze co rzuca się bardzo w uszy słuchając tego albumu, to bardzo thrashowe brzmienie. Cała płyta jest cholernie ciężka, wręcz przytłaczająca momentami, a do tego brutalna i szybka. Do tego jeszcze progresywa i wirtuozeria. Całość otwiera niemal metallicowy utwór "As I Am", który jest takim kawałkiem trochę do potupania nogą w rytm utworu. Zaraz po nim dostajemy "This Dying Soul", czyli zostajemy wrzuceni w sam środek nawałnicy instrumentów i popisów gitarowych Johna Petrucci'ego o zawrotnej prędkości urywającej głowę razem z płucami. Kolejne jest "Endless Sacrifice" ze spokojnym intro i solówką Jordana Rudessa na klawiszach, po chwili wkracza James LaBrie. Przez cały czas perkusje molestuje Mike Portnoy, który odszedł kilka miesięcy temu z DT. Bardziej niż w poprzednich albumach został wyeksponowany basista John Myung. Utwór mniej więcej w połowie zaczyna nabierać tempa i panowie wracają do swych popisów. "Honor Thy Father". Podczas pierwszej zwrotki bardzo wyraźnie słychać Myung, warto zwrócić na jego postać uwagę, gdyż jest niesamowitym gitarzystą. LaBrie w pewnym momencie zaczyna nawet rapować, co jest zaskoczeniem, ale pozytywnym, bo w sumie wychodzi mu to nawet zgrabnie. Następne jest ballada "Vacant" z gościnnym występem Eugene'a Friesena, amerykańskiego kompozytora i wiolonczelisty. Jest to także najkrótszy utwór na płycie, trwa niecałe 3 minuty. Dla porównania, oprócz "As I Am", każdy utwór przekracza 10 minut. Szósty utwór na krążku to instrumentalne "Stream of Consciousness", które de facto jest bardzo podobne do dokonań "Liquid Tension Experiment" (więcej na ich temat TUTAJ). Ostatnim utworem jest "In The Name of God", bardzo majestatyczny utwór nieupamiętniający tragedię z 11 września 2001.

Reasumując, moim zdaniem płyta jest genialna, jest parę błędów i małych baboli ale nic co by przeszkadzało w słuchaniu. Niektórym może przeszkadzać ta rozwlekłość utworów na bardzo długie kompozycje, ja akurat jestem fanem takich zabiegów. Stawiam 9/10

Do przesłuchania:
Dream Theater - Train of Thoughts - As I Am
Dream Theater - This Dying Soul - This Dying Soul

Lost Soul - Immerse in Infinity

2012-01-10T17:45:00.000+01:00

Kolejna wrocławska kapela - "Lost Soul". De facto całkiem bliska poprzedniej kapeli o której pisałem, mianowicie "Extinct Gods". Dlaczego? Z uwagi na obecność na tym albumie Dominika Prykiela. Jednak uwagę należy zwrócić na Jacka Greckiego, który jest gitarzystą, wokalistą, zajmował się produkcją oraz samplami. "Immerse in Infinity" jest czwartą płytą kapeli.

Chociaż krążek składa się tylko z ośmiu utworów to trwa ponad 55 minut. Całą kosmiczną rzecz zaczyna utwór "Revival", na początku którego słychać na początku stłumione gitary i perkusje, które... a zresztą na dole jest link, nie będę zdradzał ;) Cały krążek jest niezwykle szybki, brutalny i mocny. Technicznie także są nie do pobicia. Jednak czegoś mi brakuje w całej kompozycji, jakiegoś składnika. Pomimo tego, że album jest niezwykle dobry to po dłuższym czasie zaczyna się nudzić i wręcz męczyć. Nie lubię słuchać bez przerwy w kółko blastów i podwójnej stopy, a do tego szybkich jak błyskawica gitarowych wstawek. Brakuje tu przestrzeni i chwili oddechu. Nawet kiedy gitary grają coś wolnego, perkusja wali niemiłosiernie podwójną stopę doprawiając do niej talerzami i werblem.

Oprócz Jacka Greckiego słyszymy także na krążku Damiana "Czajnika" Czajkowskiego na basie, Krzysztofa "Desecrate" Szałkowskiego za garami, Dominika "Domina" Prykiela wioślarza, a także jeszcze zastęp innych osób odpowiedzialnych za sample, gramatykę, inżynierie dźwięku etc. Ci właśnie panowie sprawili, że zanurzając się w nieskończoność czujemy się jak w podczas zderzenia się galaktyk, supernowej i podczas deszczu asteroid na raz. Zniszczenie, eksplozja dźwięku i mnogości riffów. Pomimo brutalności kompozycje są ciekawie napisane i zdecydowanie świeże.

Lecz tak jak już pisałem to nie oznacza, że się nie nudzi. Będąc na koncercie musiałem po pewnym czasie przejść do nieco cichszej palarni bo nie wiem czy moje wnętrzności wytrzymałby takie stężenie "nak**wiania". Sądzę, że dla bardziej hardcore'owych fanów gatunku, "Lost Soul" proponuje naprawdę gruby kawał krwistego, kosmicznego steku. Doceniło to wiele osób - za "Immerse...", panowie dostali 2 miejsce w kategorii "Najlepszy album" w podsumowaniu Musicarena.pl w 2010 roku oraz 2 miejsce w kategorii "Najlepszy zespół - Polska" plebiscytu Metalnews.pl.

Subiektywna ocena to 8/10 z uwagi na trochę męczący mnie klimat, natomiast obiektywna to 9/10. Warto sprawić sobie płytkę i puścić na cały regulator, sąsiedzi też na pewno ją polubią ;)

Do przesłuchania:
Lost Soul - Immerse in Infinity - Revival
Lost Soul - Immerse in Infinity - ... If The Dead Can Speak

Extinct Gods - Wartribe

2012-01-10T16:59:00.000+01:00


Wartribe

Tym razem coś bardzo bliskiego nam, oto wrocławska kapela "Extinct Gods" i jej debiutancka płyta - "Wartribe". Zespół powstał w 2002 roku po drodze wypuszczając w 2004 EPkę pod tytułem "Dies Nesfati". Wydaniem płyty zajęło się "Let Them Come Productions". Na płycie możemy usłyszeć znanego z "Lost Soul", Dominika "Domina" Prykiela.

Tak się składa, że byłem na dwóch koncertach Wymarłych Bogów i zamierzam udać się na następny do klubu Liverpool we Wrocławiu 19 lutego. Cóż mogę powiedzieć? Nie żałuję ani złotówki wydanej na koncert ani na krążek, który leży już u mnie od dawna. Pierwszy utwór pod tytułem "Q.U.A.L.M.", od razu wprowadza nas w nastrój albumu. Mocne metalowe uderzenie, nie dla dzieciaków i mięczaków. Zaraz po nim wchodzi moim zdaniem najlepszy kawałek albumu "Credo" i tuż po nim tytułowy "Wartribe".

W nagrywaniu albumu brali udział oprócz Dominika, Adam Rodakiewicz z pokaźnym spectrum wokalnym, Jakub Baczyński na basie, Michał Jarosz niszczący zestaw perkusyjny oraz Szczepan Inglot, który dołączył do grupy stosunkowo niedawno, bo w ostatnie wakacje (sierpień 2011). Styl gry jest bardzo dynamiczny, melodyjny i co najważniejsze spójny. Nie jest to zlepek kilku kawałków wrzuconych do jednego worka, co niestety się często zdarza, a przemyślana kompozycja i słychać, że to jeden zespół, jedna płyta. Na pochwałę zasługują gitarowe umiejętności Dominika i Szczepana, zwłaszcza na koncertach, panowie mają co pokazać i się tego nie wstydzą!

Krążek zawiera także dosyć stonowaną i nieco odstającą aranżacje pod tytułem "Procession", która jest utworem instrumentalnym. Jednak jak już wspominałem trzyma się w konwencji albumu i reszty kawałków. Dziesiąty utwór, który kończy album, "Process of Becoming" zamyka czterdziestominutowe dynamiczne i brutalne łojenie uszu.

Debiutancka płyta "Extinct Gods" jest dowodem na to, że wcale nie trzeba grać w USA czy UK, aby grać na światowym poziomie, a definitywnie wrocławscy muzycy niszczą uszy. Na bank jeszcze nie raz kliknę dwa razy "Q.U.A.L.M" w moim foobarze, aby po raz kolejny zacząć słuchać "Wartribe" od początku. Należy się 9/10. Zapraszam też na koncert 19.02 w klubie Liverpool na przeciwko centrum handlowego Renoma we Wrocławiu. Więcej info na facebook'u TUTAJ!

Do przesłuchania:
Extinct Gods - Wartribe - Credo
Extinct Gods - Dies Nefasti - Hairless Ape

All Shall Perish - This is Where it Ends

2012-01-10T15:18:00.000+01:00


This is Where it Ends

Chociaż nie jestem fanem deathcore'u od kilku miesięcy jestem zakochany w amerykańskiej kapeli "All Shall Perish". Wyjaśnianie wszystkich zmian, które miały miejsce w okresie pomiędzy "This is Where it Ends", a jej poprzedniczką "Awaken the Dreamers", zajęło by za dużo czasu, więc streszczę tylko, że do składu dołączył genialny Francesco Artusato, chociaż mało znany. Zmiana nastąpiła także za garami, za którymi siadł Adam Pierce.

Album składa się z 13 utworów, które razem tworzą prawie godzinę zniszczenia. Krążek po prostu poraża tym co lubię najbardziej - skomplikowanie riffów, sweepy, growl, pig squeel, blasty i breakdowny. Do tego dochodzą jeszcze zmiany tempa i metrum. Żeby było jeszcze ciekawej, nowy gitarzysta Francesco Artusato jest geniuszem jeśli chodzi o wiosło, jego technika stoi na niezwykle wysoki poziomie, a do tego jeszcze zasypuje nas solówkami. Reszta kapeli także miecie i dobiega do niesamowitych wyczynów Francesco.

Oprócz głównego gitarzysty, stoi na scenie również wokalista Hernan Hermida. Prawde mówiąc, nie mam zielonego pojęcia on to robi. Jego umiejętności wokalne są po prostu niesamowite, z jelitowego wręcz grunt'owania przechodzi w wysoki scream żeby zaraz znów zrobić pig squeel. Nie przypominam sobie, żebym gdzieś słyszał tak drastyczne zmiany wokalne w czasie jednej płyty, a co dopiero utworu. Słychać to zwłaszcza na "My Retaliation". Pierce na perkusji dudni porządnie pracując nogami jak płot pneumatyczny miażdżąc uszy. Chciałbym definitywnie zobaczyć i poczuć to na własnej skórze szkoda, że koncert, który miał się odbyć 12 lutego został odwołany z powodów osobistych.

Moimi faworytami na tym albumie są "Procession of Ashes", "The Past Will Haunt Us Both", "Royalty Into Exile"... w zasadzie to każdy utwór jest dobry i każdy lubię. Warto wybrać się do sklepu po krążek chłopaków z Oakland, nawet jeśli nie lubi się deathcore'u. W zasadzie to ciężko nazywać ich dalej deathcore'em. Wprowadzili tyle mieszanin stylów i techniki, że trudno jest zaklasyfikować ich do jednego stylu. Usłyszeć można niemal na raz death, black, melodeath, hardcore, djent, groove, prog, thrash. Mogę z całym swoim przekonaniem dać im za tą płytę 10/10. Odwalili kawał dobrej, ciężkiej, skomplikowanej roboty i należy im się coś za to, zatem biegiem do sklepu po krążek!

Do przesłuchania:
All Shall Perish - This is Where it Ends - Royalty Into Exile
All Shall Perish - This is Where it Ends - Procession of Ashes
All Shall Perish - This is Where it Ends - The Past Will Haunt Us Both

In Flames - Sound of a Playground Fading

2012-01-10T14:19:00.000+01:00

Sound of a Playground Fading

Dzisiaj nie aż tak ciężko jak ostatnio, jednak w podobnych klimatach. Tym razem pod moją ocenę idzie najnowszy krążek szwedów z grupy "In Flames" noszący nazwę "Sounds of a Playground Fading". Jest to pierwsza płyta, na której brakuje założyciela zespołu i głównego gitarzysty Jespera Strömblada.

Jesper odszedł z zespołu z powodów osobistych, a także aby "pokonać swoje wewnętrzne demony raz na zawsze", jak sam powiedział. Chodzi o odwyk, ale nie wnikajmy bezczelnie w prywatne sprawy legendy melodic death metalu. W każdym razie cały album został napisany przez drugiego i jedynego gitarzystę Björna Gelotte (nie licząc basisty, oczywiście). Jest to dziesiąty album "In Flames" w ich karierze, składa się z 13 kawałków, które łącznie trwają 53 minuty. W nagrywaniu udział brali także na wokalu Anders Fridén, na basie Peter Iwers oraz za garami Daniel Svensson.

Na początek należy wspomnieć o tym, że nie jest to tak ciężka płyta jak pierwsze w ich dorobku, czy nawet "Come Clarity". W zasadzie można powiedzieć, że powinna się znajdować pomiędzy "Come Clarity" a "A Sense of Purpose". Z jednej strony jest momentami ciężka niemal jak najlżejsze kawałki z "Come...", a znowu niekiedy tak słaba, popowa i nudna jak "A sense...". Jednak mimo wszystko jakoś mnie to nie dziwi, muzycy już jakiś czas temu zaczęli iść w tym kierunku, którego nie popieram osobiście, kojarzy mi się to trochę z nową płytą Chylińskiej i jej przejście z "W**ierdalaj stąd!" w "Wybaczam Ci". Poza kwestią muzyczną, patrząc na "imidż" muzyków z typowych metalowych szarpidrutów zmienili się w hipsterskie sweterki, brody, czapeczki i koszulki z long-sleevem. Shame, shame, shame...

Co do muzyki, jak zawsze melodyjnie, solówki pierwsza klasa, wokal mimo że mnóstwo clean'u to i tak w sumie udany. Nie jest już tak ciężki jak kiedyś, ale dalej lekki powiem uderzenia się utrzymuje. Wykorzystano też mnóstwo elektroniki i różnych efektów. Mimo wszystko album ten jakoś nie bardzo dobrze się prezentuje. Brakuje taki kawałków po których od razu wiadomo, że jest to "Sounds...". Równie dobrze połowę z tych kawałków można by było dodać do wspomnianych już wcześniej dwóch poprzednich albumów. Nie mówię, przy tym, że kawałki są kiepskie, bo nie są - Björn odwalił kawał dobrej roboty. Jednak to nie jest to czego szukałem w tym albumie, miałem cichą nadzieję, że "In Flames" powrócą do dawnego "szatana" jakim nas raczyli lata temu. Do tego teksty są bardzo słabe i w sumie nie bardzo pasują do tego co prezentuje album.

Definitywnie do dobrych kawałków można zaliczyć teledyskowe "Deliver Us" oraz "Ropes". Ciekawe jest też bardzo "The Attic", podobne do kawałków w stylu "The Chosen Pessimist" i "Metaphor". No i tyle w sumie, reszta jakoś zlewa się w jedną całość pop-metalowego grania i jęczenia Andersa. Warto też wspomnieć o "Jester's Door". Ja i wielu innych fanów mamy wrażenie, ze jest to kawałek napisany po tym jak Jesper odszedł z zespołu

Zawiodłem się bardzo na tym krążku, miałem nadzieje, że czeka nas miłe zaskoczenie, a nie kontynuacja trendu "A sense of Purpose". Stawiam 5/10 - pięć za wykonanie i zero za wartość merytoryczną.

Do przesłuchania:
In Flames - Sound of a Playground Fading - Deliver us
In Flames - Come Clarity - Crawl Through Knives

Necrophagist - Onset of Putrefaction

2012-01-07T13:57:00.001+01:00

Onset of Putrefaction z 2004 r.

Tym razem na coś naprawdę spełniającego wymogi odpisu pod nazwą powyżej, czyli blasty, sweepy i growl. Debiutancka płyta technical death metalowego zespołu "Necrophagist" z Niemiec nosząca tytuł "Onset of Putrefaction".

Po pierwsze należy wspomnieć historię zespołu. W 1992 roku, kiedy to Muhammed Suiçmez razem z zespołem, nagrał swoje pierwsze demo. Jednak zaraz po nagraniu zespół rozpadł się. Siedem lat później Muhammed własnoręcznie nagrał swój pierwszy album, własnie "Onset of Putrefaction", a także zajął się jego produkcją. Przez długi czas album dostępnym był tylko w Niemczech, związane to było z problemami z kontraktem jaki podpisał Muhammed z poprzednią wytwórnią. Reedycja płyta miała miejsce w roku 2004.

Album składa się z 8 kawałków, trwa prawie 36 minut. Pierwsze co rzuca się w oczy to niezwykłe skomplikowanie i poplątanie riffów, ich neo-klasyczne brzmienie, sweep-picking, zmiany metrum i tempa. Ogólnie dla kogoś kto nie słuchał nigdy technical death metalu, wyda się to czystym chaosem, ale po dłuższym wsłuchaniu się można znaleść porządek w huraganie dźwięków, który łoi uszy. Jak sam twórca powiedział, inspirował się grą Malmsteena i jego neo-klasycznymi zagrywkami. Pewnego dnia próbując się nauczyć jednego z riffów "Necrophagist" włączyłem go sobie 50% wolniej (za pomocą Guitar Pro) i gdyby zagrać to na gitarze klasycznej albo klawesynie, spokojnie można by było podbić serca słuchaczy sprzed kilkuset lat.

"Onset of Putrefaction" to majstersztyk sam w sobie. Niesamowite skomplikowanie riffów, precyzja i samo to, Suiçmez śpiewa jeszcze do tych połamańców zasługuje na pochwałę, ba wręcz nagrodę! Nie ważne już nawet czy się lubi tak ekstremalną muzykę czy nie, trzeba przyznać, że Muhammed odwalił kawał niesamowicie dobrej roboty. Co najważniejsze, płyta zdecydowanie się nie nudzi, tak samo jak jej następczyni "Epitaph", ale o niej kiedy indziej ;)

Na specjalną uwagę na albumie zasługują takie utwory jak "Foul Body Autopsy", "Mutilate the Stillborn", "Advanced Corpse Tumor" oraz chyba najbardziej znane "Extreme Unction". Ocenić tą płytę jest bardzo ciężko, bo z jednej strony jest to arcydzieło techniki gry na gitarze, ale z drugiej strony jest tego "za dużo". Nie mam oczywiście nic przeciwko rżnięciu w uszy za pomocą strun i dudniących bębnów, ale dla niektórych może to być za dużo. Sądzę, że 9/10 byłoby odpowiednie, ale jest to BARDZO subiektywna ocena i tylko z nutką obiektywizmu.

Do przesłuchania:
Necrophagist - Onset of Putrefaction - Extreme Unction
Necrophagist - Onset of Putrefaction - Advanced Corpse Tumor

Children of Bodom - Relentless Reckless Forever

2012-01-07T13:03:00.000+01:00

Relentless Reckless Forever

"Children Of Bodom". Każdy kto słucha metalu zna tą kapelę. Prawie każdy kto ma więcej niż 18 lat i nie jest już "kinderem" zaczyna jej nienawidzić. Jeśli mam być szczery sam kiedyś słuchałem, do dzisiaj żałuję, że byłem młody i głupi. W każdym razie Dzieciaczkom z Bodom niektóre płyty wyszły lepiej, inne gorzej, a jeszcze inne fatalnie. W 2011 roku postanowili wydać kolejną płytę zatytułowaną "Relentless Reckless Forever". Cóż z tego wyszło?

Włączając płytę byłem przygotowany na to co zawsze, czyli lejące się wszędzie proste wręcz dziecinne melodyjki, Alexi krzyczący "jał jał!" bez przerwy i ogólnie to co CoB robi zawsze. Cóż, pierwsze odsłuchanie płyty mnie dosyć zaskoczyło, gdyby nie charakterystyczny wokal Alexi'ego przysiągłbym, że to jakaś zupełnie inna kapela. Od ostatniej płyty poczynili znaczne postępy, mowa tutaj o "Blooddrunk". Melodie są znacznie bardziej skomplikowane, nie są już tak banalne jak dawniej, bardziej starają się zagrać coś nowego, ale dalej w swoim stylu. Jeśli chodzi o CoB, to zdecydowanie jest to jedna z ich bardziej udanych płyt. Tu podkreślam "ich płyt".

Widać na tej płycie chęci do grania czegoś ambitniejszego niż ostatnio, bardzo miło, że powrócili do swoich dobrych riffów tych sprzed wieeelu lat. Nie są to niestety czasy "Something Wild", ale jednak znacznie lepiej niż "Blooddrunk" i "Are you dead yet?". Standardowo za gitarami stoją Alexi Laiho i Roope Latvala, za basem Henkka Seppälä, na klawiszach gra Janne Wirman, a perkusją siedzi jak zawsze Jaska Raatikainen.

Do wartych uwagi kawałków należy zaliczyć "Roundtrip to Hell and Back", "Shovel Knockout" i "Northpole Throwdown". Mimo, że jak to na nich przystało, to zwykła bodomowa łupanina i melodyjki, to do posłuchania, nawet jeśli ktoś jest tak negatywnie nastawiony na tej kapeli jak ja.

Trzeba przyznać, jak na siebie, "Children Of Bodom", wydali całkiem udaną płytę, ale jednak szału nie ma. Widać, że chłopaki chcą być ambitni i tłuc riffy i melodie jak wirtuozi, ale daleko im jeszcze do tego, miejmy nadzieje, że jeszcze kiedyś powrócą do geniuszu z "Something Wild". Stawiam 6/10.

Do przesłuchania:
Children of Bodom - Relentless Reckless Forever - Roundtrip to Hell and Back
Children of Bodom - Something Wild - Lake Bodom

Lamb Of God - Resolution

2012-01-06T15:19:00.000+01:00


Lamb of God - Resolution

Amerykańska grupa "Lamb of God" wydaje nową płytę! Nosi ona tytuł "Resolution", a okładkę możecie zobaczyć z lewej strony. Grupa powstała w 1994 roku i ma już na swoim koncie 7 płyt (w tym "Resolution"). Jak spisał się metalcore'owy/groove/thrash/death metalowy kwintet z Richmond (naprawdę, ciężko mi ich jakoś zakwalifikować do danego gatunku)?

Album zawiera aż 14 utworów, cały krążek kręci się w naszym odtwarzaczu ponad 56 minut dając upust swojej mocy, jak na "Lamb Of God" przystało. Skąd to wiem mimo, że do premiery pozostały ponad 3 tygodnie? Otóż do sieci przedostał się przedpremierowy wyciek płyty, który właśnie chłoszcze moje uszy (tak, zamierzam kupić krążek, opłaca się, ale o tym zaraz).

Pierwsze na co zwrócić należy uwagę to fakt, że "LoG" swój styl zbliżył do późniejszych płyt "Pantery". Widać, że muzycy nie próżnowali od poprzedniczki - "Wrath" - i dalej rozwijają się. "Resolution" jest popisem umiejętności gry i wokalnych zdolności Randy Blythe'a. Oprócz ekstremalnych technik wokalnych do których już nas przyzwyczaił, czasami wplata "clean" ktory bardzo dobrze wypada na tle huczących gitar za które odpowiedzialni są Willie Adler, Mark Morton, John Campbell na basie i niszczący zestaw perkusyjny brat Willie'ego Chris.

Co do brzmienia całego zespołu i płyty to brzmi zupełnie inaczej niż na poprzednich krążkach. " Mamy operowych śpiewaków – to prawdziwa symfonia, coś niesamowitego. Próbowaliśmy stworzyć muzykę, która nie będzie black metalem, ale zarazem czymś innym niż to, co do tej pory robiliśmy. Sądzę, że nam się udało" – mówi Chris Adler.

Reasumując płyta bardzo mi się spodobała, zasłużone 8/10 się należy.

Do przesłuchania:
Lamb Of God - Resolution - Ghost Walking
Lamb Of God - Wrath - Set To Fail

Death - The Sound of Perseverance

2012-01-05T14:59:00.000+01:00

Zespół "Death" to zdecydowanie jeden z prekursorów gatunku death metal. Kapela została założona przez Chucka Schuldinera w 1983 roku na początku pod nazwą "Mantas". Ich muzyka i teksty stawały się coraz bardziej dojrzalsze, bardziej rozbudowane i skomplikowane, aż osiągnęły punkt kulminacyjny na dwóch ostatnich płytach zespołu - "Symbolic" oraz "The Sound of Perseverance".

Dzisiaj przyjrzymy się ostatniej płycie zespołu którą jest wyżej wymieniona "The Sound of Perseverance". Chuck swoje kompozycje na pierwszych płytach zaczął w bardzo typowy dla death metalu w tamtych czasach sposób, otóż byle szybko, mocno i głośno. Gdy czas mijał stawał się coraz bardziej dojrzały, starszy i został nawet nazywany (i dalej jest) pierwszym filozofem metalu. Jest on siłą sprawczą całego zespołu gdyż w zasadzie tylko on był stałym muzykiem w zespole, a co płytę zmieniał skład. Mimo to, jego byli współpracownicy nigdy na niego nie narzekali, uważany był za bardzo miłego, oczytanego i inteligentnego osobnika. Mimo wszystko jednak odszedł od nas w 2001 roku z powodu guza mózgu. Operacja powiodła się jednak nastąpiły przerzuty i nie dało się już go uratować.

"The Sound of Perseverance" jest definitywnie najlepszą płytą w dorobku zespołu. Pomimo jej szybkości i skrzeczącym wokalowi Chucka, jest bardzo techniczna i praktycznie nie ma słabych momentów. Definitywnie jest najlepszym progresywnym albumem jaki słyszałem, melodyjne riffy, genialne wirtuozyjne solówki, zmiany tempa co kilka sekund, brawo trzeba także zabić perkusiście Richard'owi Christy'iem, gdyż jego gra jest niesamowita, robi z bębnów istną sieczkę, cały płyta jest dopracowana i perfekcyjna, przez co piękna.
Ta płyta to po prostu ekstremalna poezja. Teksty opowiadają bardzo trafnie o umierającym świecie, o pozytywnych emocjach i przedstawianie ich takimi jakie są.

Moim zdaniem najlepszymi kawałkami z tego krążka jest otwierająca płytę "Scavenger of Human Sorrow", "Spirit Crusher", "Story to Tell" oraz niespodzianka w postaci "Voice of The Soul", która jest zagrana jedynie na dwóch instrumentach - gitarze akustycznej oraz elektrycznej tej niemal "jadowitej" na których gra Chuck. Ma niesamowity klimat i można jej bez przerwy słuchać, a przynajmniej ja mogę! Płytę kończy cover "Judas Priest" pod tytułem "Painkiller", moim zdaniem nawet lepszy od oryginału.

Dając tej płycie 10/10 byłoby niesprawiedliwe, sądzę, że nie ma chyba takiej oceny która by mogła odzwierciedlić jak ostatni płyta Chuck'a Schuldinera jest genialna.

Do przesłuchania:
Death - The Sound of Perseverance - Spirit Crusher
Death - TSOP - Voice of The Soul

Cannibal Corpse - Evisceration Plague

2012-01-05T14:08:00.000+01:00


Evisceration Plague

Każdy kto słucha ekstremalnej muzyki doskonale zna zespół "Cannibal Corpse". Każdy doskonale wie co i jak grają. Ich jedenasty tytuł nosi nazwę "Evisceration Plague". Panowie zapowiadają każdą płytę na coraz bardziej cięższą i brutalniejszą. Jak poszło im z ich nowym krążkiem z 2009 roku?

Otóż całkiem dobrze w zasadzie. Płyta jest szybka, nie brakuje brutalności dodatkowo w końcu zaczęli grać z metronomem, co sprawiło, że wszystko brzmi równo i dobrze się komponuje. Jednak nie jest to już moc z "Gallery of Suicide", gdzie wręcz poczułem się przytłoczony klimatem płyty. Pierwsze moje przesłuchanie jej niedługo po premierze nieco mnie zawiodło, w sumie to nie zapamiętałem żadnego tytułu utworu oprócz tytułowego Evisceration Plague. Po dłuższym czasie postanowiłem sobie odświeżyć tą pozycję i zapoznać się z jej zawartością raz jeszcze. Jednak za drugim razem byłem zaskoczony jak wiele dobrych motywów zawiera ten album. Począwszy od genialnej pracy Paula Mazurkiewicza siedzącego za garami, przez wokal George'a Fisher'a i gitary Pat'a O'Brien'a i Rob'a Barreta. Jednak basista Alex Webster jakby pozostaje nieco w tyle, rzadko słychać aby wybijał się ponad rąbaninę reszty zespołu.

Na uwagę zasługują oprócz tytułowego utworu "Evisceration Plague" jeszcze otwierająca album "Priests of Sodom", "Beheading and burning" oraz "Shatter their bones". Warto też wspomnieć o gościnnym wystąpieniu Erik'a Rutan'a, który grał gitarę prowadzącą w "Unnatural", a znany jest z zespołu "Hate Eternal", "Morbid Angel" i "Ripping Corpse".

Moim zdaniem, nie jest to "szał ciał" (gra słowna zamierzona) jak w poprzednich krążkach pre-"Gallery of Suicide", jednak panowie nagrali całkiem dobrą płytę w swoim stylu gry. Sądzę, że 7/10 będzie odpowiednią oceną.

Do przesłuchania:
Cannibal Corpse - Evisceration Plague - Evisceration Plague
Cannibal Corpse - Gallery of Suicide - Sentenced to Burn

Pantera - Cowboys from Hell

2012-01-05T13:44:00.000+01:00

"Cowboys from Hell"

Cofnijmy się dzisiaj o prawie 22 lata, do 24 sierpnia 1990 roku. Tego właśnie dnia miała miejsce premiera przełomowej płyty "Cowboys from Hell" zespołu Pantera. Mimo, że Pantera istniała już od dawna i Kowboje z piekła rodem mieli już na koncie kilka płyt postanowili całkowicie zmienić konwencje gry i przejść z glam rocka w o wiele cięższe klimaty. Dlaczego uważa się go jeden z najważniejszych albumów w historii metalu?

Lata '90, a zwłaszcza początek, charakteryzował się powoli przymieraniem gatunku. Nagle pojawiła się Pantera niosąc nowy, świeży powiew w nieco już zardzewiały gatunek. Jak mówią fani i muzycy to była prawdziwa rewolucja muzyczna w tamtym okresie, Pantera wdarła się na metalową scenę i zostawiła na niej tylko popiół, zniszczenie i podbite serca nowych fanów. Gitarzysta Dimebag Darrell swoimi riffami niesie potężną dawkę energii, dając popis swoim umiejętnością wplatając we każdy kawałek genialną solówkę. Sekcja rytmiczna, czyli basista Rex Brown oraz brat Dimebaga Vinnie Paul dotrzymują tempa podkreślając wszystko co zagra Dimebag dając całości niesamowitą spójność, energię, a co najważniejsze nie zagłuszają się nawzajem. Za wokal odpowiedzialny jest Phil Anselmo, który oprócz niskich niemal growlujących wokali, których będzie używał w późniejszych płytach, śpiewa także bardzo wysoko dalej w starym glam rockowym stylu.

Lecz jednak oprócz ciężkiej, szybkiej metalowej burzy trafiamy także na perełkę niosącą nazwę "Cemetery Gates". Jest to przepiękna ballada pełna pomysłowych riffów, niesamowicie genialnej solówki i wokalu Phil'a, który nadaje całej kompozycji emocjonalną sferę (link na dole). Ponadto warto jeszcze przypomnieć o takich kawałkach jak "Psycho Holiday", "Primal Concrete Sledge" czy "Domination" i "The Art of Shredding". Jednak należy pamiętać że na tej płycie absolutnie nie ma żadnych słabych kawałków.

Bardzo trudno jest mi ocenić tą płytę, sądzę, że gdybym postawił jej 10/10 byłoby to zbyt subiektywne, lecz postawienie niższej oceny byłoby obrazą dla tego krążka.

Do przesłuchania:
Pantera - Cowboys from Hell - Cemetery Gates
Pantera - Cowboys from Hell - Cowboys from Hell

R.I.P. Dimebag

Rotting Christ - Aealo

2012-01-04T21:29:00.000+01:00

Okładka Aealo

Zapewne wielu z was zna grecki zespół black (blackened death?) metalowy "Rotting Christ". Ich ostatni krążek wydany dwa lata temu nosi nazwę "Aealo", co oznacza w tłumaczeniu wielką katastrofę i zniszczenia, o czym traktuje ten album. Przyjrzyjmy się bliżej cóż udało się grekom stworzyć po genialnej płycie z 2007 roku - "Theogonia".

Wspomniana wyżej Theogonia jest bezsprzeczną faworytką moją oraz innych fanów zespołu, wystarczy sobie przypomnieć niesamowity "Nemecic", "Enuma Elish" czy "Keravnos Kivernitos". Aealo jednak, o którym jest jednak mowa, nie odbiega od kierunku wyznaczonego we wyżej wspomnianej Theogonii i dalej biegnie torem melodycznego black metalu. Ba, dodaje nawet wiele nowych motywów do poprzedniej produkcji i de facto jest jej rozwinięciem.

Słuchając tejże płyty wyraźnie słychać greckość i to że panowie z Rotting Christ nie wstydzą się tego że są grekami i wplatają dosyć można powiedzieć folkowe motywy idealnie komponujące się z black metalem. W tle słychać wyraźnie chórki, flety, które brzmią idealnie w połączeniu z tą znaną niektórym jadowitością, tzw. "pi***olnięciem" i melodyjnością, które od lat serwuje nam Sakis Tolis, autor muzyki i tekstów.

Moimi osobistami perełkami tegoż albumu są "...Pir Threontai", tytułowe "Aealo", "Thou Art Lord" oraz kończące "Orders From The Dead", który jest coverem Diamandy Galas, amerykańskiej awangardzistki greckiego pochodzenia. Słuchające tego albumu czuję się jakbym sam stał na polu bitwy, a także rozpacz kobiet i ich lament. Dziewiąty long play greków jest wręcz przesycony atmosferą mitologicznej Grecji pełnej walk i bitew.

Reasumując, płyta stoi na naprawdę wysoki poziomie, warto pójść do sklepu i ją zakupić, na pewno nie będą to pieniądze zmarnowane. Polecam także wspominany już krążek "Theogonia", ba, nawet wypadałoby zacząć od niego gdyż rozpoczyna bardzo miłą dla metalowego ucha podróż przez ciemne oblicze Grecji.
Stawiam zasłużone 8/10.

Do przesłuchania:
Nemecic (Theogonia)

...Pir Threontai (Aealo)
(otwierają się w nowym oknie)

#1

2012-01-04T21:01:00.000+01:00

Witam serdecznie!
... na blogu muzycznym mojego autorstwa. Moim celem jest przedstawienie wam czytelnicy moich ulubionych albumów, a także nowości wartych uwagi. Do tego mniej więcej raz na tydzień będę dawał notkę na temat gry na gitarze, sądzę, że każdemu się przyda ;)

Zapraszam zatem do czytania, keep it brutal! \m/